Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ne yazık ki bütün hayatlar içinde duyulması hiç istenmeyen tek sestir belki de ayrılık saatinin geldiğini belirten o zil sesi... Ama duyulur., çok duyulur hem de...
Kaleminize sağlık sayın Apel....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta