Hayatın sert yüzü Şiiri - Dağlar Özügüç

İnsanı ayakta tutan, vazgeçilmez bir inat
Sesiz gecede yüreklerden yükselen derin bir iştiyak
Karanlık sınar insanı ölçüt sadakat
Ayağa kalkmaksa zamana karşı bir cihat
Ne donmuş acı kalır ne eksilen bir feryat
Gecikse de o yolcuyla bahara ulaşır hayat
Ve insanı hayatta tutan o ince inat
Geceden kalma suskunluk çözülür yavaşça
Her yara, ışığa doğru konuşur sakince
Karın altında öğrenir tohum sabretmeyi
İnsan da kendine döner en soğuk eşiğinde
Ne düşüşler boşunaydı ne bekleyişler nafile
Baharı taşıyan, kışa direnen o hal ile
Hayat, sert yüzünü çevirir usulca
Ve umut, adını fısıldar yeniden insana.

Dağlar ÖZÜGÜÇ