İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Aynen öyle...Ama insanı otlardan ayıran özellik de duygularının olması, bazen keşke ot olsaydım diyesi geliyor insanın...ne gam çekerdi, ne kaygısı olurdu...çok çok gönül gözü kör olan biri üstüne basıp ezer geçer ya da aymazın biri yakardı...
Ot olmak en güzeli bence...
saygılar...
Ot olmak iyi de; ot olunca ot olmanın iyi olduğunu bilemiyor insan...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta