Hayatın en dilsiz demi Şiiri - Murat Ülkü

Hayatın en dilsiz, en sağır demi,
Ne yana baksam sis, bir kara duman.
Gülüşüm emanet, gözyaşım gemi,
Yüzüyorum ama durmuş sanki zaman.
​
​İçim derya deniz, sığmıyor kaba,
Anlatsam kelime yetmiyor söze.
Varmak istedikçe boşa bu çaba,
Yollar düğüm olmuş, gelmiyor düze.
​
​Gidilmiyor uzak, kalınmıyor dar,
Bir belirsizliğin pençesindeyim.
Gönlümde dinmeyen fırtınalar var,
Zaten nereye varsam, varamadığım yerdeyim.
​
​Gölgesi ağır gelir artık bu canın,
Soluğum bile benden hesap soruyor.
Tadı tuzu kalmadı geçen her anın,
Zaman, ruhumun içinde duruyor.
​
​Ağlasam feryadım dağı, taşı deler,
Gülsem yabancıyım kendi yüzüme.
Dökülür önüme eski kederler,
Umut, bir hayal gibi iner gözüme.
​
​Ne liman belli ne kıyı görünüyor,
Sanki bir boşluğun tam ortasındayım.
Ruhum bir gizli matemle bürünüyor,
Kendi içimin, bitmez kavgasındayım.
​
​Heves kalmadı artık, soldu çiçekler,
Ruhumun baharı kışa döndü bak.
Sırtımda yük oldu tüm gelecekler,
İçimdeki ateş söndü sönecek bak.
​
​Heyecan bitti bitecek, son bir solukta,
Koştuğum yolların sonu gelmiyor.
Boğuldum kaldım bu kör sığlıkta,
Gönül kapıları huzur vermiyor.
​
​Eskiden çarpan o yürek yorgun,
Dizlerde derman yok, gözlerde fer.
Dünya bir yalanmış, her yanı vurgun,
Artık ne bir arzum var ne de bir yer.
​
​Beterinden korusun Allah her kulu,
Bu ne ağır çiledir, ne menem sevda.
Dikenle kaplanmış ömrümün yolu,
Çözülmez bir türlü bu zor muamma.
​
Can çekilir elden, derman kesilir.
Sanma ki o yüzün bensiz gülecek,
Yorgun ruhun hesabı, bir gün kesilir.
Garip Murat kahrından öldü ölecek.