HAYATIN BOŞLUĞUNDAYIM
Saçlarıma tek tek aklar düşüyor,
Gözlerim her gün her saat yaşlar döküyor,
Dünyamı aydınlatan umut ışığı her gün biraz daha sönüyor,
Söylemiyor artık gönül ırmağım o güzel sözlerini.
Karanlıklar bir örümcek ağı misali etrafımı sarıyor,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta