Hayatımın Kadını Şiiri - Menderes Dağlar ...

Unuttu dudaklarım güzel tadını,
Dilim unuttu ebediyyen adını.
Geldim şu derin uçurum başına,
Neredesin sen, hayatımın kadını?

Bu yüreğimle ben, sensizliğe ancak,
Buraya kadar, zor da olsa dayandık.
Yaptım gömleğimi, uçuruma sancak,
Ölüme atlıyorum, bu son saat artık.

Bundan sonra gel, sevdiğim, ziyarete,
Benim yerime sev kuru yaprakları.
Gözyaşların içinde eğilip yere,
Ben diye öp hasret kokan toprakları.

Bir çiçeği sulayıp yaşatamadın,
Atamadın üzerinden zalim gururu.
Bir kere olsun barışı denemedin,
Varken bu işin ayan beyan oluru.

Gözyaşların düşmesin kuru toprağa,
Bir tek gülüşünle geriye döner yar.
Yokluğunda kaybolan bütün umutlar,
Gelmezsen düşeceğim bu bataklığa.

Belki hâlâ dönmek için bir yol vardır,
Belki bitmemiştir gönlümüzde bahar.
Küller içinden yeniden doğar bu aşk.
Her şey senin bir adım atmana bakar,

Bir adım atsan sen, değişir kararım.
Ne olur vazgeçme benden, dön sevgilim,
Hiç düşünmeden ben yanına koşarım,
Yeter ki gönlünden silinmesin sevgim.

Geceler, sis üstüme çöktü sevdiğim,
Sen hala gelip, tutmadın ellerimi.
Bundan sonra gelirsen eğer, dipteyim,
Getirmeyi unutma ak kefenimi.

Bir adım…
Bir tek adım atsan yeterdi…
Her şey tersine dönerdi.