Hayatım hayatlar hayattalar

Kefen gerekmez bana oluyum zaten nefes alsamda
İnsan yaslan arkana izle beni yok olusudur insanligimin
Kafami cikartip da baksam kus dolu ormanliklarda
Gordugum tek sey olusudur olumudur insanligimin

İnancimi kaybedeli 4yil oldu hem size hem benliğime
İnsanlar azaldi yanimda istenmedigimi hissettim
Kara sayfalar verildi kara kalemler verildi ellerime
Hayatimin degersizligini kiymetsizligimi hissettim

Umursamadi beni ne ailem ne sevenlerim
Yasamak yetmezdi lakin bilmem degismek elimde miydi
Olmekse bir iki adim uzagimda hep aklimda benim
Topraklar olsem basar miydi bogrune acaba istenir miydim

Acizligini kimsesizligini yaninda alip gomulmek
Yasadiginla yetinip topraga karismaktir hayat
Kimseye gorunmeden yok olup yalnizligi sevmek
Topragin baskisinda sarilmayi ogrenmektir hayat

Yalniz yasar yalnizligin sessizliginde bogulursun
Her yanin insan dolup tassada tanigin cok tanidigin yok dunyada
Kendini sıkica civilenmis bir tabutta bulursun
Artik ne bir ses duyulur ne bir ugultu odanda

Gelenin de gidenin de azalacak sustugun her gun
Geceler belki hatirlar seni ailen bile unutacak
Topragin altinda ezilip durdugun her gecen gun
Kardeslerin odan icin yarisacak babanin ici ferahlayacak

Ellerin haraket etmeyecek curuyecek her yanin
İstemedigin kadar susacaksin eksilecek bir bir kimseler
Gunden gune unutulacak ne varsa yasadiklarin
Senin gibilerle tanis hepsi ayni sen hepsi yerdeler