Çocukken denizi ilk gördüğüm de ağlamıştım ben, uçsuzluktan bucaksızlıktan korktum. Cesaretle yaşamak gücünü çimlendirmiş değildim henüz. Zaten cesareti nasıl kategorize edebilirsiniz ki, her insan kendine olan korkularına göre cesurdur. Daha sonraları yaşamak için korkmam, hayata tutunabilmek içinse cesaretli olmam gerektiğini idrak etmiştim. Şöyle düşünelim istiyorum, o ilk denizi gördüğüm de korkmamış olsaydım denizi nasıl hatırlayabilirdim ve cesur olmasaydım nasıl yüzebilirdim korktuğum denizde..
Nasıl da hayata benziyor değil mi?
Parça parça denizdir hayatımız, her parçasından korktuğumuz ve cesur olmamız gerektiği yerde cesur olduğumuz kadar hayata tutunuşlarımız..
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta