Hayata dair Şiiri - Faik Sarıca

Gözüm açtım dünyaya ağlayarak..
Ne el tutuyordu ne de ayak..
Bir sene kundak, bir de sürünerek..
İki senemi aldı ayakta durmak..

Dilim vardı ama konuşma bilmez..
Duyarım duymasına da aklım ermez..
Elimden tutmasa anam, bir bedeni taşımaz iki ayak..
Üç senemi aldı yolda yürümek..

Bırakın karnımı doyurmayı, açım diyemezdim..
Lavabo, hela nedir bilmezdim..
Hasta olsam evde rezildim..
Dört senemi aldı hastayım demek..

El bebek gül bebek geçti altı yıl..
Gönderdiler okula, yaz, çiz, hayata katıl..
Altı yılı yatılı, sürdü onsekiz yıl..
Yirmi senemi aldı, okudum demek..

Arada çobanlık, reçberlik..
Köyde ne bulursak onu yedik..
Sökülmüş elbiseyi dikip dikip giyerdik..
Yirmi senemi aldı markalısından elbise giymek..

Kpss kazanıp memur olunca..
Gelen harçlık bir bir sonlanınca..
Evde eksik gedik omuz verince..
Yirmi bir senemi aldı, kazancımı harcamayı bilmek..

Askerlik sefası sürdü altı ay..
Maaşım kesildi ama kesilmedi say..
Devlet aşımı, baba maaşımı veriyor her ay..
Yirmi iki sene sürdü, askerlikten sonra askerliği anlamak..

Ana, baba etrafımda pervane..
İşler yolunda olmazsa bulurdum bir bahane..
Hayat güzel, sorumluluk yok, herşey şahane..
Yirmi dört senemi aldı, anladım dünya ne, dünya evi ne..

Şimdi hayat çarkı başa döndü sanki..
Benim yerime geldi ilk kez gördüğüm biri..
Adı evlatmış, o da ağlıyordu, birşeyler istiyor belli..
Devran dönüyormuş anladım ama tam Kırk senemi yedi..

Faik hayat iki kapılı bir han..
Girerken tek sen ağlarsın, çıkarken ağlar onca can..
Ne mutlu sana hoş bir seda bıraktıysan..
Zamanla anlıyorsun bunu, azda yaşasan, çokta yaşasan..