Hayat yolunda özlemle, birlikte yaşamak için atılmış adımların şimdi son cığlıkları yüreğimi tırmalıyordu...
hiçte hak etmediğimiz yitirilmiş bir savaştan arta kalan kırıntılarını ayıklıyordum yaşıyordum kendimce...
İçimde onun deniz mavisi okyanus gibi derin gözlerine bakarken söyleyemediğim diren ne olur,ne olur gitme diyemediğim o duyguların sessizce kanayan yüreğimin cırpınışında dağlanırken artık zamansız ayrılığın geldiği için gitmesi gerektiğini o yasaklı sözcükleri ona nasıl söyleyebilirdim...!
Umutla çaldığım kapılar umutsuzca bir bir yüzüme kapanınca siyah perdeler çekilince parçalanan yüreğime
isyanlarımla niçin bu bize geldi diye öfkelerime sarılan hiddetimle biraz ateş,biraz kül ve bir o kadarda kara bulutlara dumanlara rüzgarlarımla acı ile dalıyor savruluyordum
gizlenmiş gercek olan bir tutam o söz yüreğimi harılı yanan alevinde acı ile yakıyordu.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta