Kurulmuşum arka koltuğuna hayat salonunun
fasılasız izliyorum insanları kendileri olmayan rollerinde
her gün oynuyorlar bu sahneleri
dün ağlayan kendilerini unutarak.
Sevgiler dikkatsiz
saygılar hatalı sollanıyor sahnemizde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta