Hayat Öyle Bir Garip ki Dostum

Hayat öyle garip ki dostum

Hayat öyle garip ki dostum,
Bir gülüşte umut var,
Bir bakışta veda gizli…
Kimi yoldaş sanırsın ömürlük,

Bir sabah kalkarsın, yok olmuş sessizce.
Dün dertle dertleşirdin omzunda,
Bugün adını bile anmaz hale gelmiş,
Ne garip değil mi?

Bir zamanlar “kardeşim” dediklerin,
Şimdi en uzak yabancı gibi geçmiş.
Rüzgâr gibi geçiyor ömür,
Kimi zaman savuruyor bizi acının ortasına,

Kimi zaman dokunuyor yüreğimize
Bir anne duası gibi, sessiz ama derin…
Biz hâlâ anlam veremiyoruz bu oyuna.
Kırıldık, düştük, kalktık bin kere,

Her seferinde “bu sondu” dedik,
Ama kalp, inatçı bir çocuk gibi
Her şeye rağmen sevdi yine…
Garip işte dostum,

Bir yanda kaybettiklerin,
Bir yanda hâlâ elinden tutan birkaç iyi insan.
Hayat adaletsiz belki ama,
Bir çay demleyip gün batımını izleyince

Yine de yaşamak güzel diyorsun içinden.
Çünkü biliyorsun,
Ne olursa olsun,
Her şey geçer dostum…

Acı da, sevinç de, insan da…
Geride sadece yürekten kalanlar kalır,
Bir de söylenmemiş birkaç güzel söz,
Belki bir şiir gibi,
Sana benzeyen bir dostun dilinde…
Hamit Atay