Biseyler hissediyorum;
Ama farkındayım bedenimde değil bu.
Tüm ezici üstünlüğüyle ruhumda.
Acıtıyor, güldürüyor ağlatıyor...
Tüm ihtişamıyla işliyor sanki beni.
Bazen bir söze bazen bir sessizliğe.
O kadar derin işliyor ki, iğneyle şekil verilen bir nakış gibi iz bırakıyor.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta