Çoktan yarılırdım ortadan ikiye,
Üzerimde sabır denen zırhım olmasa.
Dayandım her defasında her yasa,
Tutundum bir yerlere hayat devam ediyor diye.
Kaybettiklerim hep ağır kayıplarım,
Her defasında bir beden,bir candır harcadıklarım.
Bir türlü susturamadığım yürek isyanlarım,
Bastırdım kendi içime hayat devam ediyor diye.
Ama nereye kadar,kaç bedenim,canım kaldı,
Kaç yüreğim daha kaldı bir sevdaya daha dayanacak.
Kaç sabahsız gece daha beni koynuna alacak,
Beni sevgili diye karanlığında kucaklayacak.
Ben bile bulamadım kendimi artık,
Kaybolmuşluğun kuytu köşelerinde bile yokum.
Artık kim bulacak beni,bulsa bile ne alacak,
Neremden yakmaya başlayacak,hani ben nerde.
Alnıma yazılan kader bile artık bana anlamsız,
Her şeyim körleşmiş,duygu his yürek artık kalmamış.
Bitirdim içimi,bitirdim yüreğimi sevgi diye,
Aşk diye,aşkım diye,ama hani nerede...................?
Sen şehr_i mavide prenses,
Ben şehr_i saadette Mecnun.
Kayıt Tarihi : 21.7.2006 22:23:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!