Sırasız geçti hep insanlar; kapılardan
Gölgeden ve ışığın içindeki yapılardan
Anıldılar bir müddet, sözlerden anlaşılan;
Birer birer kayboldular önce gözlerden
Alışılınca yoklukluklarına; sonra gönüllerden…
Yılmaz BEKTAŞ
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta