Hayat dediğin Şiiri - Ahmet Gürkan

Hayat dediğin, bitmeyen bir terazi hükmü,
Bir kefesinde hayallerin, diğerinde ömrün mülkü.
Hep en sevdiklerinle tartılırsın o ince sızıda,
En çok sakındığın yerden vurulursun bu yazıda.
Hayat hep böyledir işte;
Varlığına can verdiğin, yokluğuyla canını alır.
​O kadar büyütürsün ki bazen birini göğsünde,
Sanırsın ki gökyüzü onun iki gözünde.
Lakin düştükleri an o sahte yükseklerden,
Onlardan çok sen sarsılırsın derinden.
Yüklediğin anlamlar altında ezilen sen olursun,
Basitliklerini gördükçe, kendi enkazında boğulursun.
​"Hadi kalk" deyip elinden tuttuğun,
Yoluna yoldaş, derdine ortak olduğun,
Bakarsın ki ilk virajda bırakmış izini,
En beklemediğin anda saplamış hançerin en sivrisini.
Çıkarsız sevenin ödülü hep yalnızlıktır bu handa,
Adam gibi gidenler hep kaybeden tarafta kalsa da...
​Aslında suç hayatta değil, bizdeki bitmeyen umutta,
Bir güneş arıyoruz hala kararmış her bulutta.
Can dediğin canını yakıyorsa ansızın,
Sebebi, ona kapıları ardına kadar açmandır.
Hayat hep böyledir
Sorun, bu amansız gerçeği bir türlü sığdıramayan bizde.
Kalbin;
o kırık,
o yorgun,
o kimsesiz yerinde...

Ahmet Gürkan