Hayat dediğin Şiiri - Ertuğrul Temizyürek

Hayat dediğin dört perdelik bir oyun
Eğer oynayacaksan dostum
Kabin arkada git orda soyun
Kimileri perdenin önündedir oynar
Kimileride dahada öndedir
İzler, alkışlar yada ıslıklar
Ne kadar kendin olursan
O kadar iyi oynarsın oyunu
Yoksa kendin hazırlarsın sonunu
Doğaçlama oynamak kadar
Sana biçilen rolde önemlidir oyunda
İşin kötüsü yönetmende yoktur ortalarda
Sen perdenin önünde kendini kanıtlarken
Sahnenin arkasında olanlarda vardır
Bazıları seni iple oynatılan kuklalardan sanır
Eğer yüzün yumuşaksa
Ve kalp kırmayıda beceremiyorsan
Onların oynattığı iple yetinirsin
Artık iş senden çıkar
Ya sevilirsin alkışlanırsın ayakta
Yada alınırsın ayaklar altına
Yönetmen yukarılardadır
Sen onu göremezsin ama o seni görür
Bazen sana verdiği rolü beğenir
Hoşnut olursun
Bazende beğenmez
İsyankar olursun
Kim yazdı, bu oyunu diye sorarsın
Ama senaristi asla bulamazsın
Kızgınlıktan bunaldığında
İçinden küfürler yağdırdığında
Bir şeyler mırıldandığında
Dikkatli ol dostum, yönetmenin seni duyar
Ve der ki; “atın bunu bir bir hıyar”
Ama bazen yönetmenin bu sözünü
Seyircilerde duyar
O zaman seni yuhalayanlarda olur
Çok kızdırırsan eğer yönetmen hazretlerini
Sana öyle bir rol keser ki
Giysen bol gelir, giymesen dar
Güller yağdırırken izleyicilerin, başına
Bakmışsın taşlarda gelebilir kafana
Hayat dediğin dört perdelik bir oyundur
Ezanla doğarsın alınırsın kucaklara
Sela ile ölürsün kaldırırlar seni omuzlarına
Müjde ile söylerle doğduğunu
Sela ile bilirler öldüğünü
Sevinçle gelirsin, matemle gidersin
Kendin bile görürsün kara toprağa gömüldüğünü
Oyunun ilk ve son perdeleri bellidir
Sen ikinci ve üçüncüde iyi oyna
Öyle iyi oyna ki sana verilen en kötü rolde bile
Yönetmen mecbur kalsın hakkını vermeye