Kullanmaktan çok eskimiş yıpranmış bir bavulum vardı
Adını “Hayat bavulu” koymuştum,
Yaşadığım neşe ve sevinçlerimi, sıkıntı ve kederlerimi,
Her türlü gam ve kasvetimi işin kolayına kaçmadan, içine yerleştirmiştim.
Unutmamak için özellikle karşımda durmasını istiyordum.
Baktıkça ona geçmişimi, yaşadığım iyi kötü anılarımı, hatırlamak ihtiyacı duyuyordum.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta