"hayat ağacı" Şiiri - Hüzün Masalı

Kendine bir bak…
Paramparça olduğunu sandığın onca zamandan sonra
hâlâ bir yanın,
yıkılmayan bir çınar gibi
kök salmış hayata.

Ne fırtınalar geçti üzerinden,
ne yangınlar bıraktı izini,
ne kara kışlar dondurdu içini…
Ama sen, her mevsimin içinden
bir bahar sabrı ile çıktın.

“Bu acı geçmez.” diye
geceleri gözyaşına emanet ettiğin ne varsa
bir sabah vakti usulca geride kaldı.
Gitmez sandıkların gitti,
bitmez sandıkların bitti,
unutulmaz dediklerin zamanın avuçlarında silindi.

En sağlam bildiğin duvarlar
en çok üstüne yıkıldı.
Ve sen, her defasında
kendi küllerinden doğar gibi
kalktın o enkazın altından.

Belki her kırılışında
içindeki güzel bir parçayı bıraktın ardında.
Ama kalbin…
Kalbin hâlâ çocukluğunun masumiyetini taşıyor.

Çok şey kaybettin, evet.
Ama kendini hiç kaybetmedin.

Bu kirli dünyanın
tozuna, pasına, karanlığına rağmen
temiz kalabilmek,
işte bu çağın en büyük hazinesi.

Güzel insan
İyi ki varsın...