Uçurumun kıyısındaki birine dokunmak kadar düşüncesizceydi.
Rüzgar alıp götürecek diye korkarak severdik saçlarını.
Tanrıya yakarışlarımız yankılanırdı gökyüzünde.
Endişelerimiz,geleceğimiz,geçmişimiz...
Hepsi tamdı da bir şimdimiz yoktu.
Onu da zamana bırakmıştık en yılmış halimizle.
Uçurumun kıyısındaki birine söylerdik bütün güzel sözlerimizi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Teşekkür ederim yorumunuz için :)
Çok şık bir şiirdi,candan kutluyorum.Saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta