Yarınlara umutlarımızı saklıyoruz,
Beklentilerimiz yüreğimizde sır.
Korkularımızdan dillendiremiyoruz
Hatta korkularımızı bile.
Duygularımızı gizlemişiz kalb dediğimiz pandora kutusuna
O kadar ki birisi anlayacakta alay edip açığa verecek sanıyoruz
Hep bir şeylere mahkum ama
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta