herkes bir tarafından
asılıyordu sıkı sıkıya
belki de bu yüzdendi
sürekli kayması
hayatın.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




ama çok kısa...
ama herkes asılmak zorunda, yoksa ne olur, de mi..
Çok doğru. tbr.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta