Ey hayat
en büyük zaman dokusu
günlerimi, anıları
ve annemi, dostlarımı
bırakıp baktım kendime
çöküntüm ağır ve karanlık
karanlık değil hayır her zaman
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




kendi dallarımda
nice dikenleri ayıkladım
köklerim hala alt akıntıda
........
Böyle de güzel seslenilirmiş hayata !..
güzel bir şiir tebrik ederim
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta