Hayat saygı duymuyor, değer verdiğimiz şeylere.
Yaşamak ise, bir numaralı, suç ortaklığı yapıyor, bu katletme şölenine.
Kestiremiyor haliyle insan, kim nerede duruyor, kim nerede, kim kimin ile.
Ve sevmek ise sefil bir köle olarak kalıyor sadece, sevilemeyen bir emekçi statüsünde...
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta