Hayat denen şey ne tiyatro ne de roman
Kendimizi kandırmayalım, geçiyor hızla zaman...
Her dakika yaklaşıyorken bir adım daha ölüme
Uzaklaşıyoruz ebedi sandığımız hayattan...
Bizden geriye kalan
Son perdelik bir dramdır oynanan...
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta