Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sizin şiirlerinizden faydalandım duygu kaynağınız derya çok çok teşekkürler saygı dolu selamlarımı bırakıyorum Allaha emanet olunuz
Zamanı durdurmaktan başka her şeyi mümkün saya biliriz, gerçekci olursak elbet. Hayal etmekten başka her şeyi gerçek saya biliriz,imkanımız olursa elbet. Imkansızları hayal etmek mümkün ve Mümkünleri hayal saymak imkansızdır..... hayal etsek “eski ben” ben olur.... eskileri sevsek her şey geri döner... onda rüzgarda suçlanmaz,yağmurda rahatcasına yağar... şiiriniz beni hayala daldırdı.. neşeliydi şiiriniz... saygılarımla
Tuvaldeki Renk Cümbüşü grubunda hafta şairi seçilmenizden dolayı, sizi içtenlikle tebrik ederim. Bu güzel şiirinizi ve yüreğinizi kutlar, sizi saygı ile selamlarım.
boy verir fersah fersah...
saygılar...
saygıdeğer üstadem Nesrin hanım kardeşim Rabbimiz sizden razı olsun,o duyarlı engin yüreğine edip kalemine emeğine sağlık özüne has anlatımyla içerik ve anlamlı su gibi duru harika bir sevda şiiri okudum yürekten kutlarım yürek sesiniz daim olsun harikasınız
hüzünlerin şiirlerde kalması ve umutların yeşermesi dileğimle
selam ve saygılarımı sunarım Allaha emanet olun duam ile
kutluyorum üstadem..güzeldi nihayeti..sevgilerle
Hayaller gerçeğe dönmezmiş
Kapılınca rüzgara,
Sevdalar yeniden boy vermezmiş
Meğer yağmurlarda…
Hayallerim - sevdalarım
Karıştı yağmura – rüzgara,
Ne onlar geri döndü
Ne ben eski ben....
Hayaller gerçeğe dönmese de umutlar hep var olsun, hiç tükenmesin. Muhabbetle kutluyorum Nesrin Hanım. tam p.
Sevdanın rüzgarına kapılmaya gör alır götürür Hocam çok anlamlı bir şiir bazaı gerceklerde var hocam hayale sığmaz.saygılarımla hocam emeğine yüreğine sağlık 10 üzerinden 10 puan
'İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar' demiş . Yahya Kemal Beyatlı.Can arkadaşım, bundan sonraki hayallerinin gerçekleşmesi temennisiyle. Kalemin yine her zaman ki gibi çok güzel yazmış.
KUTLARIM.Sevgiler
Gönderen: Bülent Baysal
Alan: Nesrin Asena
Tarih: 23.11.2011 01:40:00
Konu: Yn: GÖNLÜNÜZCE GÜN / GÜNLER DİLİYORUM
----------
Ben salkım salkım leylaklara astım hayallerimi,
Beyaz güllerde devşirdim sevdalarımı,
Ama unuttum yağmuru, rüzgarı,
Islandı hayallerim tez soldu sevdalarım…,,
nesrin hanım,zevk alarak okudugum şiirlerden biriydi kutlarım sizi,gönlünüze kaleminize saglık. Saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 57 tane yorum bulunmakta