Evim dediğim, o küçük odamdayım.
Öğrencilerim de gitti artık, yalnızım.
Dışarısı buz kesiyor,
Ben teneke sobamın karşısında oturuyorum,
Elimde sigaram dumanlar dağıtıyor.
Dumanlardan,
Senin resmini çizmesini bekliyorum.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta