Küçükken başımı yastığa koyduğumda
Hayaller alemine doru yol alırdım
Hep bir masalın kahramanı
Ya da bir sinema filminin
Başrol oyuncusu olurdum
Senaryo belli bir kız, birde kahraman
Ve ben işte…
Sonra hayal daha tamamlanmadan
Ya da senaryonun neresinde kaldığımı bilmeden
Açardım gözlerimi
Uyurdum hep uzun, şehirlerarası yolculuklarda
Taşıtın camına basımı yaslar,
Yol çizgilerine takılır kalırdı gözlerim
Sonra yine yarım bir hayalle
Yol biterdi, hüzünle inerdim araçtan
Büyüdüm hayatı örgendim,
Acıyı gördüm, ölüme güldüm
Doğuma ağladım, vedalara ise alışamadım
Gidene el sallayamadım, kalana ağlayamadım
Alışamadım insanlara şehirlere
Kopamadım anılardan hayallerden
Ama bir çocuk gibi yarım bıraktım
Alışkanlık oldu, beklide korku
Buyu bozulmadı ….
Ve ben daha yaşlanmadım…
19/12/2005
Fatih PorsukKayıt Tarihi : 27.9.2006 19:29:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
![Fatih Porsuk](https://www.antoloji.com/i/siir/2006/09/27/hayaller-42.jpg)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!