Biliyordu,nasibinde kırıntılardan ötesine yer yoktu.Doğduğundan beri kendini hayalkırıklıklarının en görkemlisine hazırlamıştı.Doğumu bir hayalkırıklığıydı zaten; bilinçaltının çok üstünde bir oyundu bu...Darbe çocuğuydu ve darbe çocuğunun kaderiydi kırgın hayallerle bilenmiş bir hayat Aslında artık çokta birşey beklemiyordu hayattan,bundan sonra o da kaderin önünde savrulan bir yapraktı Birşeylere meftun olmak ona haram kılınmıştı bu hayatta.Elindeki yaprağa çevirdi başını ve: Değil mi ki ömrün bir rüzgarlık; değil mi ki yazın, tutunduğun her dalda bir mevsimlik bir hükümranlık...bundan sonra kaderin kaderimdirdedi.Yerinden kalktı,yürüdü,yürüdü,yürüdü...
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta