Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kim bilir kaç kere, başkasının üzerine kurulan hayaller yüzünden 'tanıyorum' dediklerimiz, 'utanıyorum' dediklerimize döndü!? Bu onların suçu mu? Hayır! Tam da, mısralarınızda söylediğiniz gibi, 'Yalnızca
Kendi salaklığınıza.....
'Dostlar, hep ordadırlar ve daima 'tanıyorum' dediğimiz kişiler olarak kalırlar.' Bunu kalbiniz söylemiş, kaleminiz de onaylamış Mutlu Çelik...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta