Eflatun, mor ve beyaz çiçekler
Yaprağını dökmeyen Cezayir menekşesiydim…
Solmuş yapraklarımla boyun büküşüm
Vurulduğumun resmidir.
Yokluğundan düşman
Göz kapaklarım birbirine ne zamandır
Ay gibi gezer gecelerde yüreğim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta