Hayalim yalan oldu.
Kuşlar kadar özgür hayatımı bana zindan ettin,
Acımasızca arkamdan vurdun,böyle olmamalıydı;
Eski günler hatırına bırakmamalıydın...
Öldürdün bir beyaz kefene sardın,
Kendin ellerinle gömdün beni...
Oysa ne güzel hayallerim vardı.
Seninle mutlu olmak için tüm engelleri kaldırmıştık.
Hani hayallerimiz, hani deniz üzerideki evimiz?
Aşk dolu büyüyecek çocuklarımız.
Hepsini kendin ellerinle acımadan yıktın;
Bir vurdun,bin ağlattın,.
Kan kusuyorum, gün güne eriyorum.
Kaçıp gitmek istiyorum ama nereye gidebilirim ki;
Yine hayallerimi kurmak istiyorum.
Bir iz bulamıyorum ki,
Uçurduğumuz güvercinler de ölmüş.
Diktiğimiz güllerimiz de...
Anlayacağın bende ölüyorum:
Senden tek isteğim ben ölünce hayalimizdeki,
Ev kadar güzel bir mezar...
Damatlığım kadar güzel bir kefen yap.
Kendi ellerinle mezarıma bırak,
Acımadan görmek istemediğin yüzüme toprak at.
Çünkü hayat bana bir mezar oldu.
Kurduğum hayaller de yalan oldu.
Kayıt Tarihi : 5.12.2013 20:04:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!