Şimdilerde geceye hasret,
Sabaha hastalıklı vazgeçmelerim.
Gün ışığıyla bir o kadar kararlı
Karanlığın vurdumduymazlığıyla;
Paramparça!
Yastığımın külleri hep
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




amin x)
süpersin yahu gene harikalar yazmışsın vahdet, kalemin dert görmesin :)
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta