İstanbul'u gördüm, gece bir düş gibi saftı.
İstanbul'u gördüm gece, bir düş gibi saftı.
Sessizdi, nefessizdi, hayal çığlığı vardı.
Evlerde, sokaklarda ölüm saflığı vardı.
İstanbul o gün başka bir âlem dokuyordu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta