Kalbin bana dönük, göremiyorum gözlerinden. Kurtulamam sözlerimde duyduğun bu özlemimden, Kendimde hak bulduğum bu sevgimin sebebinden, Kutsal sayılan sevginin, çekiyorum inancı sen olan deminden…
Sevgisizlik ikram ediyorsun bana kendi ellerinle, Sana sunduğum sevgi seli, kalbinde ki çölünde. Sen ölümle, ben gülüşünde ki gülün ömrüyle, Sensizliği varsayarsak öldüğümde gülüşünde ki ömürde; yaşıyorum…
Ağlarken ardından, andığımı sandığım varlığından, Yokluğun dilime düşmüş bir ayrılık damından. Kâinatı sığdırdığın gözlerine aşağıdan baktığımdan, Şüphem yok gözlerinden yansıyan toprağa varacağımdan.
Ve sen kadın, tanımadığım ama hiç unutamadığım… Varlığınla hayal dünyama adım attığım yanım, Şiirlerimin duygusunda ki yaşanmışlık payım, Sevginin kutsallığında ki inanca senin sayende ulaştım…
Bir aşk kadar zehirli,bir orospu kadar güzel.
Zina yatakları kadar akıcı,terkedilişler kadar hüzünlü.
Sabah serinlikleri; yeni bir aşkın haberlerini getiren
eski yunan ilahelerinin bağbozumu rengi solukları kadar ürpertici.
Öğlen güneşleri; üzüm salkımları kadar sıcak.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta