-Ne dinliyorsun dostum?
-Yalnızlığın sesini.
-Peki nasıl bir yorum?
-Bitmeyen bir senfoni.
-Ben neden duymuyorum?
-Sen duyamazsın beni.
-Aç o zaman sesini,
-Aç o zaman sesini!..
Birden bire irkildi.
Dostu gerçek değildi.
Baktı şöyle etrafa,
Sonra öne eğildi.
Ardından kalktı gitti.
Giyerek ceketini.
Bu bitmeyen senfoni,
İşte o zaman bitti.
Kayıt Tarihi : 23.08.2014 22:42:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!