Ey kan emen bitler, tahta kuruları, keneler,
Az bile, sizler için söylenecek daha neler neler,
Dilimin ucunda demedim çoğunu haramzadeler,
Çalmanız, sapık yaşamanız için mi bunca nimetler?
Gidip gördün mü, senin için nasıl ölmüş şehitler,
Cephedeki; gençler, gelinler, bacılar, nineler,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta