Hava yorgun.
Dizlerinin üzerinde çökmüş şehrin üstüne.
Dört duvar sığınaklarına koşuyor insancıklar.
Ertesi günün enerjisini yüklenmek için olmalı.
Kirlenen elbiselerini ve ellerini yıkamak için.
İçin için sıcaklığın tembelliğiyle boy sermek.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta