Hani geçen gün elele tutuşup yürüdüğümüz
o kızıl ağaçlı yolu hatırlıyor musun?
Anımsıyor musun, hafif hafif esiyordu rüzgar?
Seninle aramızda karakediler cirit atıyordu.
Belki tam o sıralarda Beyoğlu’nda birileri
keşkül yiyordu;
biz birbirimizi yiyorduk,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Seni gerçekten istediğim için öperdim.
Yanımda olmanı severdim,
dondurma yemeyi de severdim.
Ama sen tekrar tekrar sorardın; ben ilmik ilmik çözülürdüm....
tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta