karabasanlar gündüzlerim,
gecelerimin derinliğinde yalnızlığım
gidiyorum meçhullerin en bilinmezine…
kucak açıyor yüreğim acıların sonsuzluğuna
ben ne aşklar yaşadım sonu hüsran olan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bedili ödemeyen kaldı mı sanma ki bir tek sensin,
Bu bedeli sende biz gibi hep ödeyeceksin...
Güzel..di tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta