Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Evet Ahmet Kardeşim bizlerin babaları bize böyle öğrettiler..izinsiz kimsenin birşeyine el sürmemeyi...şiirini okuyunca ben de babamın ve annemin söylediklerini hatırladım;bağ yolunda,kimsenin bağının meyvasına uzanmamızı,haram olduğundan,hesabını veremeyeceğimizi hep sıkı sıkı tenbih ederlerdi...Babanız yaşıyorsa Allah sağlıklı ömür versin.Şiir elbette sadece;vezin kafiye,ölçü ve ses uyumu değildir,örf,âdet,gelenek ve göreneklerimizin de yaşatıldığı,tarihe de ışık tutan duyguların dile getirildiği sözcükler katarıdır, tebrikler,başarılar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta