Beyazlıktır hatırladığım Sam hakkında:
Beyazlık ve bana verdiği o büyük koşudur.
Hiçbir yere gitmedim o zamandan beri fakat
Gitmek de uysal bir sapma oldu benim için. Beyazdır,
Armalardaki aygırlar gibi değil fakat: beyaz dışıdır
O sağlam at, ki tarihi
Yeknesaktır, itiraz edilemezdir,
Denenmiş vakurluğu kiralattırır onu
Acemilere ve korkaklara.
Mizacını asla grileştirmeyecek benekleri
Beyazlığının tonunu mutlak griye döndürür gene de.
Görürüm o sabit fikirli, inatçı, beyaz atı,
Altımdaki ilk attı, çatılar kadar yüksekti,
Onun düzgün tırısı çıkarttırır benim gergin zehrimi,
Taşranın çalı çitlerinde ve inek otlaklıklarında
Sağlamca kök salmış yeşilin yerini değiştirip dönüştürmek
Havai bir vuruşla. Sonra marazi bir istek için
Veya beni sınamak için birdenbire kurar
Yeşil çimin akıntısını, soluk cephelerden
Bir ırmağı şeneltir, samanla kaplı, o sert yol
Bir örstür, dört toynağıyla çekiçleyip sarsar
Atar beni vuruşundan dışarı,
Üzengiler çözülmüştür, ve terbiye de. Ve
Çekilmiş yularları yavaşlatmaz onu, adını söylemek,
Veya yayaların bağırışları: kavşak trafiği
O yaklaştığında durur yular zincirinde,
Hizaya gelir dünya onun koşusunda.
Asılırım boynuna. Azim
Sadeleştirir beni: bir binici, sürüp gidiyor
Tehlikeyi asılarak aşıyor, toynakların üstünde
Gürültülü yeryüzünün temelinde. Neredeyse fırlatılmış, ve
Fırlatılmamış: korku, hikmet, aynı anda: bütün renkler
Dönenip onun beyazlığını oluşturuyordu hâlâ.
(9 Temmuz 1958)
Sylvia Plath (1932-1963)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy
https://ecnebiedebiyat.wordpress.com/category/sylvia-plath/
İsmail AksoyKayıt Tarihi : 30.4.2017 18:39:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Whiteness I Remember by Sylvia Plath Whiteness being what I remember About Sam: whiteness and the great run He gave me. I've gone nowhere since but Going's been tame deviation. White, Not of heraldic stallions: off-white Of the stable horse whose history's Humdrum, unexceptionable, his Tried sobriety hiring him out To novices and to the timid. Yet the dapple toning his white down To safe gray never grayed his temper. I see him one-tracked, stubborn, white horse, First horse under me, high as the roofs, His neat trot pitching my tense poise up, Unsettling the steady-rooted green Of country hedgerows and cow pastures To a giddy jog. Then for ill will Or to try me he suddenly set Green grass streaming, houses a river Of pale fronts, straw thatchings, the hard road An anvil, hooves four hammers to jolt Me off into their space of beating, Stirrups undone, and decorum. And Wouldn't slow for the hauled reins, his name, Or shouts of walkers: crossroad traffic Stalling curbside at his oncoming, The world subdued to his run of it. I hung on his neck. Resoluteness Simplified me: a rider, riding Hung out over hazard, over hooves Loud on earth's bedrock. Almost thrown, not Thrown: fear, wisdom, at one: all colors Spinning to still in his one whiteness. (9 July 1958)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!