Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu şiiri yeni okudum. Gerçekten çok beğendim. Yüreğinize sağlık.
.............
Hatıramı hayal perdende sakla yeter
Sihirli bir kelime düşerken dudaklarımdan
Yalnızlıklarımız utansın bizden.. Çok hoş..
yürek sesin kalemin susmasın çaglasın ilhamın bol başarıların daim olsun can arkadaşım sevgi saygılarımla tam puan antolojimde sevgi dolsun yüregin seven sevdiklerinle
Hasret kokan harika bir özlem şiiri okudum üstadem yüreğiniz mutmain olsun inş.
Bu güzel dizeleri tekrar beğeni ile okudum ve tam puan veriyorum,saygı ve sevgi ile her şey gönlünüzce olsun, sağlıcakla kalın.
Baştan sona hoş bir şiirn son mısrasıda duygularımın kabarmasına son darebeyi vurdu. ' Sihirli bir kelime düşerken dudaklarımdan
Yalnızlıklarımız utansın bizden' Ben hep kaderimi utanmaya davet ederdim ama asla utandıramadım.Umarım siz yalnızlığı utandırmayı başarırsınız.Saygılarımla. (+10 ) iyiki varsınız.Kaleminiz daim olsun.Yüreğinizdeki ilham kaynağı asla kurumasın.
Okudukça insanı büyüleyen harika sözler ve harika bir şiir,tekrar okumaktan büyük bir zevk aldım,yüreğinize sağlık.Her şey gönlünüzce olsun.
Düşlerinde eşsiz güzelliklerle sevda bahçeleri yaratanlar, çırılçıplak asude benliklerine sarınıpta yatanlar... Biz sevda için yaratıldık, şimdi düşünelim hepimiz... Dünyada sevgi olmasaydı, çekilir miydi bu halimiz... İçtenlikle kutluyorum. Tam puna ve Antolojime... Saygılar, başarılar....
Ateşlerde yansın şu kalbim
Gözlerim ömür boyu özleminle yaşasın
Hatıramı hayal perdende sakla yeter
Sihirli bir kelime düşerken dudaklarımdan
Yalnızlıklarımız utansın bizden..
Bu vurgun bir ömür yeter
Söyleyecek söz çok..ama aşağıdaki bunca söylenenden sonra bir söz söylemek gereksiz gibi de geliyor bana.. dizeler..dizeleri oluşturan kelimelerin bütünlüğü..ve içerisindeki duygu yoğunluğu tek kelime ile muhteşem. Tam puanımla kutluyor, güzel dizelerinizi antolojime ekliyorum. Saygılar.. 10+ant.
Ne güzel bir anlatım. Aşkı , sevgiliye gidişi sessizce anlatmak. Çok farklı bir anlatım. Kutluyorum. Tam puanla+Ant.lis. Selamlar
Hatıralar tekdir ve değişmez yaşanan neyse onu hatırlar insan..Ama şimdi ve gelecek yüreğin sesine bağlıysa daha çok çoşkulu anılar yazacaktır yaşam tarihine… Akıcı ve candan olan bu şiir bana okuyunca olarak böyle bir duygu verdi..Kutlarım…saygıyla…
Bu şiir ile ilgili 58 tane yorum bulunmakta