ürkerek yürüyen kuşlar gibi gölgesinin arkasında
bir ayağı çarparken diğerine gölgesi vurur gözlerine
ve umut beklerken alnına çarpan rüzgar
susturmaz, susturmaz sesini yalnızlığın
yapraklarda süzülen ikindi güneşi,
akşam sessizliği,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta