Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Belki
Belki son bir kere
Yine defterini kapıyorum
Kahroluyorum kendimce
Yaralı kaldı kalbim
Taaa derinden
Hançerin gizliymiş meyer
Hatıra defterinde..
Demek ki ayrılık fizikiymiş anılar hatıralar insanı daima biribirine yakın tutar duygu ve düşüncelerle anılar biribirinden ayrılamaz ve kopamazlar.Şiir gerçekten güzel olmuş.Eline sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta