İnsan sevince hiç bir boşluk kalmıyor
Yarım kalanı tamamlıyor ruhundaki
Ve tutunamadığı ne varsa
Koparırcasına tutunuyor
Sinirlendiğinde belden aşağıya vuruyor
Kızdığında gök kadar gürlüyor
Sevdiğindeyse bir çocuk
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta