Ne zaman bir çınar gölgesinde yemek yesem ağlarım
Kuru yaprak elde sen aklımda boğaza dizilir lokmalarım
İştahla yenilen yemekte ben hep hasret yudumlarım
Peşin sıra geleyim derim götürmez ayaklarım
Sensiz cehenneme çıkar bütün yollarım
Ot bitmez olur çoraklaşır topraklarım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta