Hasretin Kitabı Şiiri - Nurgül Ankara

HASRETİN KİTABI

​Özlemeyi senden çok önce bildim,
Yollara bakarak yaşımı sildim.
Hasretin bağrında bin kez dirildim,
Ben bu zorlu yola baş koyup geldim.

Gurbet bir düğümdür, çözmekle bitmez,
Sıladan haber yok, mektuplar gitmez.
Dillerde bin yemin, bir teskin etmez,
Çile denizine taş koyup geldim.

Anaya, babaya, kardeşe hasret,
Şu dertli gönlümde sonsuz bir gurbet.
Eksikmiş her yanım, dertte maharet,
Ömrümü dertlere eş koyup geldim.

Şimdi bir de sensin yürekte sızı,
Kaderin alnıma kara yazısı.
Daha dinmemişken közün sızısı,
Bağrıma koskoca taş koyup geldim.

Belki sen yenice tanıdın ahı,
Benimle başladı derdin sabahı.
Özlemin sultanı, koca eyvahı;
Kitabın sonuna yaş koyup geldim.

Laf ile avunmaz artık bu yürek,
Boş vaat kâr etmez, vuslat mı gerek?
Dünyayı hasretle her an ölçerek,
Dünüme, günüme kış koyup geldim.

Bitmez bu anlatılan çileli destan,
Gönül bir virane, değil gülistan.
Ayrı düşmek varmış candan, canandan,
Gözüme bitmeyen yaş koyup geldim.

Sözün bittiği yer, burası son durak,
Sıla çok geride, vuslat çok uzak.
Hasretle örülmüş her yanım tuzak,
Gönlümü yollara ser koyup geldim.

Nurgül Ankara