Hasretin Durağı Şiiri - Sadık Kocabaş

HASRETİN DURAĞI
Gençlik bir rüzgârdı, esti de geçti,
Dost bildiğim herkes küstü de geçti.
Yıllar bir hançerdi, kesti de geçti;
Suskun bir akşamda nara düşülür.

Gönlün sarayları bir bir yıkıldı,
Umut kervanına hasret çakıldı.
Yalnızlık boynuma bir ilmek takıldı;
Gurbet akşamında kara düşülür.

Gözümün yaşları sel oldu bitti,
Bağımın gülleri yel oldu bitti.
Ömrümün baharı el oldu bitti;
Vefasız bir yarda zora düşülür.

Gidenler bir daha asla dönmedi,
Yürekte bu yangın hâlâ sönmedi.
Bahtımın güneşi bir gün dinmedi;
Karanlık bir izde dara düşülür.

Fani bu dünyada vade dolunca,
Bir hazan yelinde benzin solunca.
Kalemsiz Şair’im, toprak olunca;
Sonsuz bir uykuda yara düşülür.