Hasretim.. Şiiri - Zeynep Zeynep 2

Gecelere sığmayan özlemlerim var benim
ne uyku susturuyor, ne de sabahın ışığı unutturuyor bu özlemi...
Şimdi öyle özlüyordum ki seni…
Ne kelimeler yetiyor, ne de dilim dönüyor bu özlemi anlatmaya....
Oysa özlem dedikleri;
kavuşamamaktan da öte,
gönülde büyüyüp
dile dökülemeyen bir sevdanın adıymış...
Ben bunu, seni karşılıksız severken öğrendim…
Ben seni böyle delicesine severken
senin o duygusuz bakan gözlerinin arkasında karanlık bir uçurum varmış.
Ben ise o uçurumun kenarında
sana tutunup kendimi sevdiğine inandırmışım...
Ve ben;
hiç sevilmemiş olmakla,
az da olsa sevildiğimi sanmak arasında
öyle bir uçuruma düşmüşüm ki…
Ne düştüğümün farkında oldum,
ne de beni o uçuruma ittiğinden...
Sen beni o uçurumda ölüme terk ettin işte …
Sen beni sevmediğin yerden değil,
sevildiğime inandığım yerden yıktın,
Sayende yıkılmanın da ne demek olduğunu öğrendim işte....
Ben seni böylesine masum severken,
sen beni kimlerin günahına terkettin?
Hangi insafsız yüreğin,
hangi günahının bedelini benim yüreğime ödettiğin?
Oysa ben seni çok sevmiştim be ..
Hemde karşılığını hesaplamadan,
yarınlara dair yeminler beklemeden…
Her hâlinle sevmiştim seni..
seni, sen olduğun için sevmiştim...
Kim bilir belkide suçlu benim...
Belki de benim suçum,, o sevgiyi ömür sanmak…
Demekki sen bir anlıkmışsın ,
ben ise o anı bir ömre çevirmişim.
Şimdi içimde senden kalan bir sessizlik,
gözlerimde dinmeyen bir özlem,
yüreğimde ise kapanmayan bir yara var.
Şimdi her gece hep aynı soruyu soruyorum kendime;
Ben seni mi özlüyorum,
yoksa sevildiğime inandığım o yalanları mı?
Bilmiyorum…
Bildigim tek şey;
ben seni tertemiz bir sevdayla sevdim,
sen ise beni, kendi içindeki karanlığın
en sessiz yerine bıraktın...
Ben ise,, sevgisiz o karanlıkta kaldım;
senin sevgisizliğinin o karanlık uçurumunda öldüm işte …